Comune di Plataci Bashkia e Pllatënit Provincia di Cosenza Provinça e Kozencës Regione Calabria Krahina e Kalabrisë

Tra gli eventi culturali sono di ampio rilievo gli ITINERARI GRAMSCIANI, importante convegno internazionale sulla figura di Antonio Gramsci (1891-1937), politico ed intellettuale italiano di radici platacesi, poiché il bisnonno Don Nicola ed il nonno Gennaro erano nati a Plataci. Il convegno è organizzato dall’Istituto ME.ME.

Ndër ngjarjet kulturore janë shumë të rëndësishme ITINERARËT GRAMSHIANE, kuvend ndërkombëtar mbi figurën e Anton Gramshit (1891-1937), politikan dhe intelektual italian me rrënjë pllatënjote, sepse stërgjyshi Don Nikolla dhe gjyshi Janar kishin lindur në Pllatën. Kuvendi është i organizuar nga Istituti ME.ME.

www.istitutomeme.it

I Gramsci e Plataci Familja Gramshi e Pllatëni

Convegno Gramsciano 2011 (XIV ed.)

Kuvendi Gramshian 2011 (or. XIV)

Invito Ftesa 2011

Convegno Gramsciano 2010 (XIII ed.)

Kuvendi Gramshian 2010 (or. XIII)

Invito Ftesa 2010

Foto 2010

Convegno Gramsciano 2009 (XII ed.)

Kuvendi Gramshian 2009 (or. XII)

Invito Ftesa 2009

Foto 2009

Immagini del Convegno Gramsciano 2008 (XI ed.)

Fotografi të Kuvendit Gramshian 2008 (or. XI)

Invito Ftesa 2008

Immagini del Convegno Gramsciano 2007 (X ed.)

Fotografi të Kuvendit Gramshian 2007 (or. X)

Immagini del Convegno Gramsciano 2006 (IX ed.)

Fotografi të Kuvendit Gramshian 2006 (or. IX)

Immagini del Convegno Gramsciano 2005 (VIII ed.)

Fotografi të Kuvendit Gramshian 2005 (or. VIII)

Immagini del Convegno Gramsciano 2004 (VII ed.)

Fotografi të Kuvendit Gramshian 2004 (or. VII)

Antonio Gramsci Anton Gramshi

Gramsci Antonio, politico e intellettuale italiano (Ales, Cagliari, 1891 - Roma, 1937). Aveva radici platacesi perché il bisnonno Don Nicola e il nonno Gennaro erano nati a Plataci. Studente all’università di Torino, incanalò le sue originarie tendenze idealiste nel pensiero socialista, di cui, a partire dalla fondazione del settimanale “L’Ordine Nuovo” (1919) insieme con P. Togliatti, U. Terracini e A. Tasca, divenne uno dei più attivi e originali interpreti. Fu tra i fondatori del partito comunista d’Italia (1921), occupandosi costantemente dei problemi degli operai e dell’azione politica diretta; organizzò gli scioperi, contribuì a creare i consigli di fabbrica, diffuse il leninismo e l’esperienza della rivoluzione sovietica del 1917. Visse in Russia dal 1922 al 1923; rientrato in Italia fondò il quotidiano “L’Unità” (febbraio 1924), l’organo ufficiale del partito comunista. Eletto deputato al Parlamento, si oppose alle tendenze estremistiche di A. Bordiga, raggiungendo nell’agosto 1924 la segreteria generale del PC, di cui potenziò l’organizzazione capillare sui luoghi di lavoro. Contrastò con forza la svolta autoritaria imposta dal fascismo e sostenne la necessità di un’alleanza fra gli operai del nord e i contadini del sud per svolgere un ruolo di opposizione attiva. Dopo il congresso di Lione del 1926, in cui vide trionfare le sue idee su quelle di Bordiga, Gramsci fu arrestato e condannato dal tribunale speciale fascista a venti anni di carcere. Morì in una clinica romana, in cui era stato ricoverato per le sue gravi condizioni di salute. Dal periodo di reclusione nacquero i “Quaderni del carcere”, 29 fascicoli di appunti e riflessioni in cui l’intellettuale analizza, con acutezza e coerenza, oltre alle problematiche politiche, questioni storiche, letterarie e sociologiche. Furono pubblicati postumi le “Lettere dal carcere” (1947), importanti testimonianze degli anni di prigionia e della genesi dei suoi scritti, “Il materialismo storico e la filosofia di Benedetto Croce” (1948), “Gli intellettuali e l’organizzazione della cultura” (1949), le “Note sul Machiavelli, sulla politica e sullo Stato moderno” (1949), i saggi raccolti in “Letteratura e vita nazionale” (1950). Attraverso un riesame della cultura italiana (a partire da Croce e De Santis), Gramsci rielaborò l’ideale marxista richiamandosi costantemente alla necessità del confronto con le masse, della diffusione culturale, della formazione intellettuale degli operai, di uno stretto legame fra arte e realtà socio – economica. La sua opera, oggetto di continue analisi ed approfondimenti, ha influenzato lo sviluppo successivo del pensiero marxista e la formazione di generazioni di intellettuali di sinistra in Italia.

Anton Gramshi, politikan e intelektual italian (Ales, Cagliari, 1891 - Roma, 1937). Kishte rrënjë pllatënjote, pse tatmiri plak Dhën Nikolla e tatmiri Janar kishin lindur në Pllatën. Student në universitetin e Torinos, drejtoi tendencat e tij me prejardhje idealiste në mendimin socialist, për të cilin, duke filluar nga themelimi javor “L’ordine Nuovo” (1919) bashkë me P. Togliatti, U. Terracini e A. Tasca, ai u bë një nga interpretuesit më aktiv e origjinal. Qe nga themeluesit e partisë komuniste të Italisë (1921), duke u marrë me problemet e punëtorevet dhe me problemet e aksionit politik të drejtë: organizoi grevat, ndihmoi për të krijuar këshillat e fabrikës, shpërhapi leninizmin dhe eksperiencën e revolucionit sovietik në 1917. Jetoi në Rusi nga viti 1922 njera në vitin 1923; kur u kthye në Itali themeloi gazetën e përditshme “L’Unità” (falvar 1924), organi zyrtar i partisë komuniste. I zgjedhur deputet në Parlament, u kundërshtua tendencave ekstremiste të A. Bordigës, duke arritur në gusht 1924 në sekretarinë e përgjithshme të partisë komuniste, për të cilën shtoi organizimin kapilar në vendet e punës. Kundërshtoi me forcë kthesën autoritare të imponuar nga fashizmi dhe mbajti nevojën e një aleance ndër punëtorët e veriut dhe fshataret e jugut për të zhvilluar një opozitë aktive. Pas kongresit të Lionit në vitin 1926, në të cilin pa se idetë e tij ngazëllojnë mbi idetë e Bordigës, Gramshi qe lidhur dhe dënuar nga gjykata speciale fashiste për njëzet vjet burgu. Vdiq në një klinikë romake, ku kishte qenë shtruar për gjendjet e tij të rënda shëndetësore. Në periudhën e burgimit shkroi “Quaderni del carcere”, 29 fashikuj me shënime dhe mendime ku intelektuali analizon, me mprehtësi dhe koherencë, problematikën politike, probleme historike, letrare dhe sociologjike. Pas vdekjes së tij qenë botuar “Lettere dal carcere” (1947), dëshmi e rëndësishme të viteve të burgut dhe gjenëzës së shkrimeve të tij, “Il materialismo storico e la filosofia di Benedetto Croce” (1948); “Gli intellettuali e l’organizzazione della cultura” (1949), “Note sul Machiavelli, sulla politica e sullo Stato moderno” (1949), esetë të mbledhura në “Letteratura e vita nazionale” (1950). Përmes një rishikim të kulturës italiane (duke filluar nga Croce dhe De Santis), Gramshi hartoi papan idealin marksist duke u thërritur papan në një mënyrë të pandryshueshme nevojës së krahasimit me masat, përhapjës kulturore, formimit intelektual të punëtorëvet, një lidhjeje të ngushtë midis artit dhe realitetit social - ekonomik. Vepra e tij, objekt i analizave të vazhdueshme dhe thellimeve, ka ndikuar zhvillimin që vjen pas mendimit marksist dhe formimin e brezavet intelektuale të manxhintës në Itali.

Traduzione di Përktheu: Sandra Smilari